Cultuur >> Gedichten >> gedicht Gedachtenisdienst, 20 november 2011
Gedicht gedachtenisdienst
Zo vaak had de tijd stilgestaan
als we in elkaars ogen zagen,
genietend van het mooie in het bestaan,
tot ik jou, lief, naar je graf moest dragen.
En toen het stil werd om me heen
en ik hoorde naar seconden in een uur
op het ritme van mijn wandel naar je steen,
werden de dagen tergend lang en guur.
Tot het moment, dat een stralende najaarszon
door de prunus scheen die jij nog hebt geplaatst,
het was alsof ik weer in je ogen kijken kon
en jij zei: jouw geluk is hier niet voor het laatst.
Dus zeg ik heden: jij die mij bent voorgegaan,
jij blijft in mijn bestaan verweven, nu en voortaan.